Tekst: Dan Afrifa
Foto's: Daan Witjes (onder) Lisa van der Rhee (boven)
Dan Afrifa was blij toen hij in de programmering van Oerol veel muziekacts met Afrikaanse wortels zag of met Afrikaanse inspiratie. Hij las over aanstekelijke beats en ritmes waar niemand stil op zou kunnen staan. Dat klonk als een uitdaging. Dus liet hij zijn dansschoenen thuis en ging Dan voor de verandering eens stilstaan bij het afrobeats-optreden van Mariseya.
Het is fris en het miezert op de Deining. Dit is zo’n dag waar ik aan het weer aflees dat de goden het niet eens zijn met hoe ik mijn tijd op aarde wil besteden. Vóór het optreden begint besef ik dat de regendruppels verdampen als ik mezelf alsnog alvast warm dans. Maar wat blijft er over van een man als hij zich zomaar laat afleiden van zijn plan?
Helemaal niets. Daarom heb ik me goed voorbereid. Zo heb ik ‘s nachts zonder kussen geslapen, voor een stijve nek, zodat mijn hoofd niet mee kan bouncen op de beats.
Mariseya opent haar show met een opname van een vrouw die in onze Ghanese taal vertelt over de immer waakzame God. Dan betreden twee danseressen het podium op uiterst dansbare muziek. Ze fonkelen en verleiden het oog. Maar hoogstens bewegen mijn pupillen mee, mijn lijf houdt stand.
Om deze uitdaging vol te houden, houd ik mezelf voor dat het stoer, noest en mannelijk is om met gekruiste armen voor mijn borst te staan tussen de swingende menigte. Helaas voel ik me eerder een zolderkamerheld die zichzelf niet weet te redden in de echte wereld. Misschien moet ik me juist verder ingraven in mijn gedachten. Maar juist in mijn hoofd waan ik me een muurbloempje dat middenin een open veld is geplant.
Langzaamaan bereik ik hoogtes waar geen partypooper eerder geweest is. Hoger dan geen oranje dragen op Koningsdag en zelfs hoger dan klagen over geluidsoverlast op Koningsdag. Ik raak bewuster van mijn lichaam dan op feestjes waarop de dansvloer wordt gedomineerd door betere dansers. Waarom heb ik deze ledematen gekregen als ik er toch niets vervullends mee doe? En wat zijn überhaupt de verlangens van het lichaam? Eten, poepen, seks… en dansen?
Mariseya is een artiest die de interactie met haar publiek niet schuwt. Zelfs mij gunt ze een blik waardig. Ik, de engerd, die enkel stil staat en terug staart. Ik neem een duikvlucht in mijn telefoon en noteer dat ik Mariseya achteraf moet opzoeken en mijn excuses moet aanbieden. Voor even lijkt dit opgaan in mijn telefoon af te leiden van het niet opgaan in het moment. Per ongeluk open ik dan mijn camera-app en zie ik mezelf zoals de rest me waarschijnlijk ziet: als een telefoon-verslaafde lul aan wie deze live muziek verspild is.
Dan kondigt Mariseya een nummer over liefdesverdriet aan. Gelukkig maar, denk ik, tussen de scherven van gebroken harten zal ze ons niet laten dansen. Maar wat hoor ik nou? Is dat weer afrohouse uit de speakers? Lijden hoort te leiden tot stilstand! Niet tot dansend doorgaan met leven!
Waag ik toch maar een one-two step? Nee, deze man houdt vast aan zijn eigen maat.
Voor haar laatste nummer vraagt Mariseya hulp van het publiek. Of we met onze handen willen meebewegen op Pe-pe-le-pe, pe-pe-le-pe, pe-pe-le-pe. Ik ken het ritme, ik voel het ritme en ik wijs het ritme af. Handen in de lucht? Handen in de zakken! Jezus leerde ons dat als je in de verleiding komt om met je hand iets slechts te doen, je die hand beter kan afhakken. En wat heb ik vandaag geleerd door mijzelf op te offeren? Dat ik me nooit meer wil voelen als een verdwaalde calvinist tijdens carnaval.
*
(Niet) dansen op Afrikaans geïnspireerde muziek kan op Oerol onder andere nog bij de volgende programma’s:
Scarlet Rose - maandag 10 juni 17:15, de Deining: de Vallei
Florence Adooni - dinsdag 11 juni 20:00 de Deining: de Vallei
Gasper Nali - woensdag 12 juni 11:45 en 14:00, 25. Bostheater
Banda Matatu donderdag 13 juni 15:15 de Deining: de Vallei
Bamba Wassoulou Groove - vrijdag 14 juni 17:15 de Deining: de Vallei
Lab Afrique - zondag 16 juni 20:30, de Deining: het Strand Festivalhart