De alledaagsheid is de afgelopen jaren meer dan ooit een bron van verbeelding en inspiratie geweest voor kunstenaars, schrijvers, journalisten, mensen op social media. Ergens is dat vreemd, want de term ‘alledaagsheid’ impliceert dat het spreekwoordelijke terrein allang ontgonnen is. Alledaagsheid: ik ken het al, ook ik leef immers dagelijks.
Maar ergens is het ook helemaal niet ontgonnen. Bij de voorstelling BRAM reageren mensen enthousiast instemmend als Karlijn Kistemaker vertelt over de metalen gevelvlinders die op huizen prijken.
Lekker herkenbaar, zo is het ook, maar het is ook stilstaan bij de boel, waar je normaal niet bij stilstaat, omdat het zo, ja, alledaags is. Het is denkbaar dat er in het alledaagse juist nog wat te ontdekken valt. En vanuit dat vermoeden maakten we deze dagkrant met het thema ‘het alledaagse’. Daaruit ontstonden verhalen over Oerol-fashion, omgaan met teleurstellingen (vanwege gemiste voorstellingen door eigen toedoen), een interview met een theatermaker die in de psychiatrische zorg ging werken en een verslag van zoektocht naar de beste plek om gecremeerd of begraven te worden op dit eiland want ja, de dood is ook van alledag, dat is nu eenmaal zo.
Lees, verlekker, struin (vergeet de lokroepjes niet, ze zijn voor jou) en kijk dan weer omhoog naar de superalledaagse dingen zoals uitverkochte paracetamoltabletten, een halve banaan die je besloot later nog op te eten maar die nu onaantrekkelijk is geworden, over de hele tijd die trui aan en uit en aan en uit want windzonwindzon en zie dat dagelijkse spiegelbeeld waarin na acht Oerol-dagen nu toch duidelijk een witte zonnebril in je verder roodbruin verkleurde huid is te zien.
Fijne dag!
De Dagkrantredactie